Μπιλ Βιόλα (Νέα Υόρκη, 1951), πρωτοπόρος της video art και εισήχθη στο δεκαετίας του εβδομήντα, έλαβε πρόσφατα το Διεθνές Βραβείο Καταλονίας σε μια τελετή που πραγματοποιήθηκε στις 30 Ιουνίου. Συμπίπτει με την παρουσίαση του εν λόγω βραβείο, Μπιλ Βιόλα πήγε στην εγκαίνια της έκθεσης της Ψυχής Dark Nights που παράγεται από την Bòlit. Κέντρο Σύγχρονης Τέχνης της Girona δείτε το κομμάτι "Αγγελιοφόρος". Μυστικισμού, η τεχνολογία και η πνευματικότητα συναντιούνται στο έργο του Μπιλ Βιόλα από την ευαισθησία που υπερβαίνει κατά πολύ επαγγελματικό. Revistadearte.com είχαν την ευκαιρία να μιλήσουμε για ορισμένες από τις βασικές πτυχές της δημιουργίας αυτού του καλλιτέχνη.

Beatriz García Moreno

Συγχαρητήρια για τη νίκη του Καταλονίας Διεθνές Βραβείο ... Πώς αισθάνεσαι;

Για μένα αυτό είναι ένα από τα πιο σημαντικά βραβεία στον κόσμο, η πιο ειδική για αυτό είναι ότι δεν είναι μόνο ένα βραβείο τέχνης, στον τομέα μου, αλλά, όπως και οι άλλοι που κέρδισε είναι ένα είδος ανθρωπιστικής διαγωνισμού για τη σύναψη εργασιακού βίου, η οποία έχει δώσει στους ανθρώπους σε όλο τον κόσμο: οι επιστήμονες, βιολόγοι, μαθηματικοί, συγγραφείς ... παρουσιάζονται όλους τους κλάδους, και για μένα αυτό είναι κάτι πολύ ιδιαίτερο.

Στην περίπτωση του Messenger (1996) έχει δημιουργηθεί ειδικά για τον καθεδρικό ναό του Durham. Όταν κάνετε δημιουργούν τα έργα τους θα εκτεθούν αναρωτιούνται πού; "Μουσεία, γκαλερί, θρησκευτικών χώρων ... Πώς είναι η διαδικασία, ίσως θέλει να μετατοπίσει το θρησκευτικό δυναμικό των μουσείων;

Όχι, δεν θα μεταφέρει το δυναμικό της θρησκείας σε μουσεία, διότι τα μουσεία έχουν ήδη αυτή τη δυνατότητα. Μερικά από τα πιο σημαντικά αριστουργήματα της ιστορίας της θρησκείας βρίσκονται σε μουσεία και να μην σε εκκλησίες. Για μένα αυτό δεν είναι το θέμα, αλλά θέλω μόνο να έρθουν σε όπου οι άνθρωποι: στο σπίτι βλέποντας τηλεόραση, ένα Internet cafe, με το κινητό τηλέφωνο, τον κινηματογράφο ... Όπου μπορεί να υπάρχουν εικόνες είναι όπου κι αν είναι το έργο μου. Νομίζω ότι οι περισσότεροι καλλιτέχνες θα συμφωνούσαν. Θέλουμε να φθάσουν οι άνθρωποι, δεν έχει σημασία τι τεχνολογίας ή με ποια μέσα: αυτό που μετράει είναι το μήνυμα, η ιδέα.

Το νερό είναι ένα σταθερό στοιχείο στο έργο του.

Η σημασία του νερού είναι πολύ βαθιά για μένα, και μάλιστα άπειρη. Όλοι προέρχονται από το νερό, τη ζωή στη Γη αρχίζει με βακτήρια, τα ψάρια, φάλαινες, ο άνθρωπος ... Ολόκληρη η ζωή που βλέπουμε προέρχεται από το νερό. Το νερό είναι το στοιχείο με τη μεγαλύτερη παρουσία σε όλα τα μέρη του κόσμου, έχει πολλές ιδιότητες των υλικών, και είναι η πρώτη σύσταση του σώματος. Όταν δημιουργούμε ζωή, είναι προστατευόμενη εντός του μήτρα των γυναικών και ζει στο νερό. Που είναι ουσιώδης, θεμελιώδης και βαθιά πνευματική. Δίνει ζωή, αλλά, όπως και τα άλλα στοιχεία μπορεί επίσης να οδηγήσει, όπως συμβαίνει όταν υπάρχουν πλημμύρες. Είναι τρομερά ισχυρή. Όταν ήμουν έξι και ήταν διακοπές με την οικογένεια άρεσε να βουτήξει. Όταν ήμουν υποβρύχια και είδα αυτό το καταπληκτικό κόσμο, κατάλαβα ότι όλα όσα βλέπουμε είναι μια ολοκληρωμένη εμπειρία, τα περισσότερα πράγματα είναι αόρατα με γυμνό μάτι. Όλα τα ύδατα που συνδέει με την ανθρώπινη ύπαρξη ενός πολύ βαθύ τρόπο. Το έργο "Ο αγγελιοφόρος" που μπορεί να δει στην εκκλησία του Sant Nicolau είναι η συνέχεια του κύκλου ζωής, από τη γέννηση σε ένα είδος μορφή της ύπαρξης, μια διαδικασία συμπύκνωσης και μια γέννηση στον αέρα. Ταυτόχρονα, εμφανίζεται μια επιστροφή στο βαθύ. Το βασικό στοιχείο είναι να συνειδητοποιήσουμε ότι υπάρχει μια συνεχής επανάληψη του κύκλου. Ποτέ δεν σταματήσετε να πιστεύετε ότι η ζωή "θα πεθάνει, εγώ desintegraré, αλλά τα παιδιά θα προχωρήσουμε όπως ακριβώς και οι γονείς μου μου είχε σχεδιαστεί από και τίποτα δεν θα συνεχίσω." Εάν δεν βλέπετε αυτό τον κύκλο θα λήξει deprimiéndote και entristeciéndote αιώνια.

Σκέφτομαι για το κομμάτι ουρανού και της γης, όπου έρχεται το θάνατο της μητέρας του και τη γέννηση του γιου του. Πόσο σημαντικό είναι το θάνατο και τη γέννησή τους δημιουργίες τους;

Όταν η μητέρα μου πέθανε το 1991, και όταν το πρώτο παιδί μας γεννήθηκε το 1988, τρία χρόνια πριν την είδα για πρώτη φορά στο σύνολο των τομέων της ανθρώπινης ζωής, από τη γέννηση στο θάνατο. Οι δύο διαδικασίες είναι πράγματι πολύ παρόμοια. Και οι δύο συνεπάγονται εμπόριο ενός κόσμου στον επόμενο. Η γέννηση του γιου μου ήταν μια περιήγηση του αόρατου κόσμου στον υλικό κόσμο, ενώ το θάνατο της μητέρας μου ήταν η μετάβαση από τον υλικό κόσμο, στον κάτω κόσμο, στον κόσμο των πνευμάτων. Γέννηση και θάνατος είναι τα στάδια του ταξιδιού, που όλοι κάνουμε και αυτό είναι αιώνια. Εκείνη τη στιγμή που είδα την μεγάλη δεξαμενή του συνόλου ανθρώπινου όντος, από αυτούς που έχουν ακόμη να γεννηθεί σε όσους ζουν και εκείνοι που έχουν πεθάνει.

Σε Chott-Ελ-Djerid (1979), δήλωσε ότι ο άνθρωπος δεν ήταν έτοιμη για το περιβάλλον του. Πιστεύετε ότι αυτό είναι ένα από τα προβλήματα των ανθρώπων, αυτή η έλλειψη σύνδεσης με τη φύση;

Με ενδιαφέρει η θέση σας της ανθρωπότητας στο σύμπαν. Οι άνθρωποι έχουν γίνει αλαζονική, αδρανείς και άγνοια σχετικά με τη θέση μας στο κέντρο του σύμπαντος. Παραδοσιακά, όλη την ανθρώπινη ιστορία, θρησκεία ήταν το πεδίο όπου δίδαξε να κατανοήσει την ανθρώπινη ύπαρξη σε ένα πολύ ευρύτερο πλαίσιο από ό, τι είναι απολύτως ανθρώπου. Τώρα στον εικοστό πρώτο αιώνα, έχουμε ξεχάσει τη θέση μας στο σύμπαν και καταλαμβάνουν μια θέση υπεροχής και της αλαζονείας προς τη φύση. Πιστεύουμε ότι είναι ένας τρόπος ζωής πιο σημαντικό, πιο σημαντικό από όλα που μας περιβάλλει, και ότι είναι σε κίνδυνο. Ως εκ τούτου, πιστεύω ότι πρέπει να μάθουμε πάλι την ταπεινότητα και να δίνουν σημασία στους εαυτούς μας σταματήσει και να βρούμε τη θέση μας στο σύμπαν. Κάθε μορφή ζωής, κάθε διάσταση πρέπει να έχουν θέση σε αυτή τη δομή που είναι το σύμπαν. Ο άνθρωπος έχει χάσει κάθε αίσθηση του τόπου και έτσι πρέπει να καταλάβουμε από πού ερχόμαστε πίσω, ποιοι είμαστε και πού πάμε.

Ένας από τους πιο πρόσφατη δουλειά του, πάθη (2002), βασίζεται σε πίνακες του Μεσαίωνα και την Αναγέννηση. Τι σας ενέπνευσε περισσότερες από αυτές τις φορές;

Όταν άρχισα να εργάζομαι για τα πάθη και ζωγραφιές του στα τέλη του Μεσαίωνα, όταν προσπάθησα να μάθω πώς να δημιουργήσετε τις εικόνες από το βίντεο και την ηλεκτρονική τεχνολογία, στην πρώτη πήγα για το ανθρώπινο συναίσθημα ότι είναι καθολική. Ως καλλιτέχνης ξέρω και είμαι πεπεισμένος όταν βλέπω φωτογραφίες από τις ζωγραφιές στα σπήλαια, τριάντα ή σαράντα χιλιάδες χρόνια, όταν μου εξηγούν ότι βρήκαν ένα τάφο στο Ιράν, με έναν άνδρα και μια γυναίκα μαζί, να κάνουν εκατό χιλιάδες χρόνια, με όλα τα γνωστά αντικείμενα γύρω, έτοιμα καλά μεταξύ τους και καλύπτονται με 20 ίντσες λουλούδια ... εκατό χιλιάδες χρόνια! Πότε μπορώ να μάθουν όλοι ότι εγώ να μάθουν για τα ανθρώπινα συναισθήματα. Όταν αυτοί οι άνθρωποι θάφτηκαν κάτω από γη έκλαιγε και ήταν Cavemen! Όταν οι γονείς μου πέθανε, ο πατέρας μου πέθανε το 1999 και η μητέρα μου το 1991 - αλλά επίσης αισθητή απώλεια της συνέχειας της ζωής, μαζί με τη γέννηση και το θάνατο. Οι πίνακες μεσαιωνικό άρχισε να συνδεθεί με τη δική μου ζωή. Οι γονείς μου είχαν πεθάνει, και ήταν για αυτά τα πράγματα που οι άνθρωποι πήγαν στις εκκλησίες. Επίσης, φώναξε πριν από το άγαλμα του Ιησού ή της Θεοτόκου, με τον ίδιο τρόπο που Βουδιστές πήγε στο ναό για να προσευχηθούν για την Βούδα και φώναξε πολύ σίγουρος. Τα δάκρυα είναι καθολική ανθρώπινη έκφραση των συναισθημάτων, από ένα μωρό σε ένα παππού, από το παρελθόν μέχρι σήμερα. Θα ήθελα να θίξω αυτά τα συναισθήματα και να αποδείξει τη συν-εξέλιξη της ανθρωπότητας στη διάρκεια της ιστορίας.

Έκθεση του Bòlit, "Dark Νύχτες της Ψυχής, μιλά για μυστικισμό και την επιθυμία να ξεπεράσουν. Αφού αναφέρθηκε στο ποτάμι της μνήμης στην Ελληνική μυθολογία. Πιστεύει το βίντεο είναι ένας τρόπος για να διασχίσει τον ποταμό και διατηρούν τη γνώση, αν και φαίνεται ότι σήμερα είμαστε μάρτυρες μιας απώλειας του νοήματος των εικόνων, ίσως λόγω κορεσμού από αυτούς;

Δεν το πιστεύω. Αυτό είναι ίσως λόγω των διαφημιστικών εικόνων, την εταιρική εικόνα, οι εικόνες που έστειλε πολιτικές κυβερνήσεις ... Παίρνουμε ιδέες καθημερινά μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης, επειδή ζούμε σε αυτόν τον κόσμο των εικόνων που είναι συνεχώς γύρω μας. Δεν νομίζω ότι αυτό σημαίνει ότι οι εικόνες που έχουν δαπανηθεί. Πιστεύω ότι οι άνθρωποι έχουν κουραστεί να βλέπουν εικόνες που γίνονται ασαφή στο μυαλό. Το πρόβλημα δεν είναι οι ίδιες εικόνες, των δυνατοτήτων τους. Ο λόγος για τον οποίο οι άνθρωποι έχουν κουραστεί να βλέπουν εικόνες είναι ότι έχετε είναι άδειο, δεν καρδιά, δεν κέντρο. Είναι επιθετικός εικόνες που θέλετε να πάρετε τα χρήματα, που θέλουν τις ιδέες σας, θέλω να σας πω τι να πιστέψω, θέλω να αγοράσω πράγματα ... Είναι πολύ κουραστικό. Όταν οι εικόνες που έρχονται πίσω είναι ψυχή, πνεύμα, κάτι χρήσιμο, πραγματική γνώση, δεν είναι απλώς πληροφορίες, και να περιέχει ένα μυστήριο μέσα ... Ναι λοιπόν ότι οι άνθρωποι συμφέρον.

Μπιλ Βιόλα Σχετικά άρθρα ...